ตอนที่ 43 ใครมาปล่อยลมอยู่ตรงนี้กัน

ตอนที่ 43 ใครมาปล่อยลมอยู่ตรงนี้กัน

ม่านซุ่ยยิ้มบางๆ "ไม่ได้มีแค่นี้นะคะ ยังมีทหารอีกคนหนึ่ง อยู่ในกองทัพยังไม่กลับมาค่ะ"

รอยยิ้มบนหน้าของคนหนีบกระเป๋าเอกสารแข็งค้างไปชั่วครู่ เขาหันกลับไปมองโอ่งผักกาดดองรสเผ็ด "สหายม่านซุ่ย ผักกาดดองรสเผ็ดนี่มีขายไหมครับ? ผมอยากจะซื้อติดมือกลับไปให้พ่อครัวที่โรงอาหารดูเป็นตัวอย่าง... ไม่สิ เอาไปให้เด็กๆ ที่บ้านชิมดูน่ะครับ ให้เขาเห็นว่าคนอื่นเขาดองผักกาดกันยังไง"

"อีกสองวันเปิดโอ่งแล้วฉันจะเอาไปส่งให้นะคะ ไม่คิดเงินหรอกค่ะ ถือเป็นการขอบคุณที่พวกคุณอุตส่าห์เดินทางมาไกลท่ามกลางอากาศหนาวเหน็บแบบนี้ค่ะ"

"เกรงใจเกินไปแล้วครับ... เอ่อ เดี๋ยวพวกเราแวะมารับเองดีกว่าครับ ไม่ต้องลำบากเอาไปส่งหรอกครับ"

ตอนที่เจ้าหน้าที่สถานีอนามัยทั้งสามคนเดินพ้นประตูรั้วบ้านออกไป คนที่เดินนำหน้ายังหันไปสั่งความกับคนที่อายุน้อยกว่า "กลับไปบอกหัวหน้านะ คราวหน้าที่มอบป้ายครอบครัวตัวอย่างด้านสุขอนามัย ให้เสนอชื่อบ้านม่านซุ่ยขึ้นไปด้วย โรงอาหารของเราก็ต้องปรับปรุงตามมาตรฐานนี้ด้วย ไม่สิ โรงอาหารมีมาตรฐานได้แค่ครึ่งหนึ่งของบ้านนี้ ปีใหม่ฉันจะจุดธูปไหว้เทพเจ้าเตาไฟเพิ่มอีกสามดอกเลย"