ตอนที่ 41 พี่สะใภ้ใหญ่เลิกแซวจะได้ไหม

ตอนที่ 41 พี่สะใภ้ใหญ่เลิกแซวจะได้ไหม

หวังชุ่ยเจวียนรู้สึกเพียงว่าใต้ฝ่าเท้าว่างเปล่า ร่างกายเสียหลักพุ่งถลาไปข้างหน้าอย่างรุนแรง ไม้เขี่ยไฟในมือลอยละลิ่วหลุดกระเด็นไปอีกครั้ง

ตามสัญชาตญาณ หล่อนพยายามจะคว้าจับอะไรบางอย่างเอาไว้ ทว่าสองมือกลับไขว่คว้าได้เพียงความว่างเปล่ากลางอากาศ ไม่ได้จับโดนอะไรเลยสักอย่าง จากนั้นทั้งร่างก็ร่วงดิ่งตกลงไป

นั่นคือกับดักหลุมพรางหลุมหนึ่ง

ลึกครึ่งตัวคน นี่เป็นหลุมที่ชาวบ้านเชิงเขาขุดไว้ดักจับหมูป่าเมื่อสองปีก่อน ภายหลังกลบดินกลับไปได้แค่ครึ่งเดียวและไม่ได้อัดให้แน่น พอเข้าสู่ฤดูหนาวก็ถูกหิมะปกคลุมจนมิดชิด มองจากภายนอกดูราบเรียบเหมือนพื้นดินธรรมดาทั่วไปไม่มีผิด

คนมองไม่ออก กวางโรบักมองไม่ออก แม้กระทั่งหมูป่ายังมองไม่ออก

หลุมที่แม้แต่หมูป่ายังมองไม่ออก มีหรือที่หวังชุ่ยเจวียนจะมองออก

หล่อนนั่งแหมะอยู่ก้นหลุมอยู่นานสองนานกว่าจะได้สติว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง

ใต้ก้นคือก้อนดินแข็ง หนาวเหน็บจนเจ็บแปลบ

แผ่นหลังกระแทกเข้ากับผนังหลุม ดินเปรอะเปื้อนไปทั้งตัว ผ้าพันแข้งหลุดลุ่ยไปครึ่งท่อน หิมะไหลทะลักเข้าไปในรองเท้าผ้าใบ ตะกร้าที่สะพายอยู่บนหลังหลุดคว่ำครอบลงมาบนหัวพอดี เห็ดหูหนูแห้งกรอบไม่กี่ดอกนั้นหล่นลงมานอนแอ้งแม้งอยู่บนเส้นผมของหล่อน