ตอนที่ 18 เธอพึ่งพาผู้ชาย ฉันให้ผู้ชายพึ่งพาฉัน

ตอนที่ 18 เธอพึ่งพาผู้ชาย ฉันให้ผู้ชายพึ่งพาฉัน

ในลานบ้าน ม่านกู่ที่กำลังวิ่งรี่ออกมารับแขกชะงักฝีเท้ากึก

ในยุคสมัยที่แม้แต่รถจักรยานยังนับเป็นของหายาก รถยนต์เก๋งคันเล็กย่อมล้ำค่ายิ่งกว่าข้าวสารแป้งขาวหลายเท่านัก คนเฒ่าคนแก่ที่นั่งผิงแดดอยู่ริมโคนกำแพงตรงปากทางเข้าหมู่บ้าน ต่างพากันยืดคอยาวเป็นห่าน ดวงตาแทบจะหลุดไปติดอยู่บนตัวรถเก๋งคันนั้น

ประตูรถเปิดออก

ชายหนุ่มสวมชุดสูทสากลสีเทาก้าวลงมาจากรถ อายุราวๆ ยี่สิบต้นๆ รูปร่างผอมสูง เส้นผมชโลมน้ำมันใส่ผมจนเงาวับ ยุงบินมาเกาะคงได้ลื่นหัวทิ่ม

ม่านกู้วิ่งเหยาะๆ ออกมาจากลานบ้านเข้าไปหา "พี่เขยรอง!"

ประจบประแจงจนแทบจะกระดิกหางได้ ปรี่เข้าไปช่วยรับถุงตาข่ายในมือของซุนเจี้ยนเยี่ย ภายในมีเหล้าเฟินจิ่วสองขวด บุหรี่ต้าเฉียนเหมินสองซอง ขนมเซี่ยงไฮ้บรรจุกล่องเหล็กหนึ่งกล่อง

แค่ของไม่กี่อย่างนี้วางลงบนโต๊ะ หน้าตาของตระกูลม่านก็ดูโอ่อ่าหรูหราขึ้นมาทันตาเห็น

สีหน้าของซุนเจี้ยนเยี่ยดูไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไรนัก ประโยคเมื่อครู่เขาได้ยินเต็มสองหู แต่ฝ่ายนั้นไม่ได้เอ่ยชื่อระบุตัวตน หากเขาไปต่อปากต่อคำก็เท่ากับยอมรับเองว่าเป็นสัตว์เดรัจฉาน เขาชำเลืองมองม่านซุ่ยแวบหนึ่ง มุมปากเบะลง ไม่ส่งเสียงตอบ ทว่าความหงุดหงิดใจฉายชัดอยู่เต็มใบหน้า

ม่านกู่รับถุงตาข่ายไป ซุนเจี้ยนเยี่ยปล่อยมือ ล้วงเอาผ้าเช็ดหน้าสีขาวออกมาจากกระเป๋าเช็ดนิ้วมือ สายตาเลื่อนจากตัวม่านซุ่ยไปยังชายหนุ่มที่ถือห่อขนมยืนอยู่ด้านหลังเธอ