กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 153 บทที่ 55
บนใบหน้าน่ากลัวที่บิดเบี้ยวบ้าคลั่ง จู่ๆ ก็ปรากฏความเวทนาที่ไม่เข้ากันออกมา เขาจ้องใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือดของเซียงคง แล้วหัวเราะเยาะ “นายเองก็เป็นผู้ป่วยระยะสุดท้ายเหมือนกันสินะ”
คำพูดนั้นเหมือนฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ ฟาดเปรี้ยงลงมาใส่เซียงคงเข้าอย่างจัง
ทั้งที่ไม่ได้ยอมรับคำพูดนี้เลยสักนิด แต่มันกลับคล้ายเป็นปฏิกิริยาจากก้นบึ้งของจิตวิญญาณ พอได้ยินเข้า ความรู้สึกเคว้งคว้างราวกับหัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะก็แผ่ซ่านเข้ามาเกาะกินทั้งใจ
เซียงคงไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงมีปฏิกิริยารุนแรงกับคำพูดนี้ขนาดนี้ และไม่เข้าใจว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้ เขาจึงสลัดความรู้สึกแปลกๆ นั้นทิ้งไป แล้วเปลี่ยนเป็นอีกความคิดหนึ่งแทน