เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 166 ยอดเขากระบี่
ในตอนนั้น หญิงสาวเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงใสกังวานว่า “ศิษย์พี่รองทราบหรือไม่เจ้าคะว่าศิษย์พี่ซูไปที่ใด”
การที่เอ่ยถามถึงร่องรอยของบุรุษอีกคนต่อหน้าบุรุษท่าทางอ่อนโยนที่อยู่ข้างกาย ย่อมแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าศิษย์พี่ซูที่นางเอ่ยถึงนั้นจะต้องเป็นคนสำคัญสำหรับนางอย่างยิ่ง
เมื่อได้ยินเช่นนั้น บุรุษผู้นั้นก็ยิ้มอย่างรู้เท่าทัน ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำไพเราะว่า “นิสัยใจคอของศิษย์พี่ซู ศิษย์น้องซินเอ๋อร์เองก็ย่อมรู้ดี เขาคุ้นชินกับการทำตามใจตนเอง อย่าว่าแต่ศิษย์น้องซินเอ๋อร์เลย แม้แต่ศิษย์พี่เองก็น้อยครั้งนักที่จะได้พบหน้าศิษย์พี่ซู”
ทั้งในคำพูดและนอกคำพูดของบุรุษผู้นั้นล้วนแฝงไว้ด้วยความปล่อยวางยิ่งนัก
อีกทั้งพวกเขาทั้งสองต่างก็เป็นบุรุษด้วยกัน หากเขารู้ร่องรอยของศิษย์พี่ซูทะลุปรุโปร่งไปเสียทุกอย่าง เช่นนั้นคงจะยุ่งยากน่าดู...
คำพูดที่ดูเหมือนเป็นการปลอบโยนนี้ ไม่เพียงแต่ไม่เกิดผลอันใดเลย กลับยิ่งทำให้ความโศกเศร้าในแววตาของหญิงสาวหนักหน่วงขึ้น นางถอนหายใจเบา ๆ ยกมือขึ้นนวดคลึงหว่างคิ้ว พลางเอ่ยเสียงแผ่วว่า “ศิษย์พี่รองกล่าวถูกแล้ว เป็นซินเอ๋อร์ที่ฝืนใจตนเองเกินไป”
เมื่อเห็นดังนั้น บุรุษท่าทางอ่อนโยนก็รู้ตัวว่าคำพูดเมื่อครู่ไม่เหมาะสมอยู่บ้าง จึงเอ่ยเสริมขึ้นอีกประโยคว่า “ในเมื่อศิษย์พี่ซูรับภารกิจรับสมัครศิษย์ไปแล้ว อย่างไรเสียก็ต้องปรากฏตัวสักครั้ง ศิษย์น้องซินเอ๋อร์จงวางใจเถิด”