เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 165 ดินแดนที่ถูกทอดทิ้ง
“เหอะ ชมเจ้าก็รับไว้เสีย ทำเป็นเสแสร้งสุภาพชนจอมปลอมไปได้” ชายชราพึมพำอย่างไม่พอใจ จากนั้นก็ยื่นเท้าออกไปเตะอีกคราอย่างรวดเร็ว
คราวนี้หูต้าเซี่ยนไม่กล้าแม้แต่จะหลบ ยอมรับลูกเตะนี้เข้าเต็มรัก เพราะเขารู้ดีว่าหากท่านเจ้านครเตะไม่โดนเขา เดี๋ยวก็คงหาเรื่องพิเรนทร์อย่างอื่นมาแกล้งอีก ดังนั้นสู้ยอมรับไว้แต่โดยดีเสียจะดีกว่า
เป็นไปตามที่เขาคาดไม่ผิด หลังเตะไปหนึ่งที ชายชราจึงพอใจขึ้นมาบ้าง ชักเท้ากลับมานั่งไขว่ห้างต่อ แล้วเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจว่า “เจ้าหูเอ๋ย เจ้าก็อายุอานามไม่น้อยแล้ว เมื่อใดจะแต่งภรรยาสักคน มีบุตรชายสักคน ให้ผู้เฒ่าอย่างข้าได้อุ้มเล่นบ้างเล่า”
หูต้าเซี่ยน “……”
ท่านเจ้านครขอรับ ปล่อยข้าไปเถิดได้หรือไม่ เมืองเล็กเท่าเมล็ดงาของพวกเขาแห่งนี้ จะไปหาแม่นางที่เหมาะสมมาให้เขาแต่งได้ที่ใดกันเล่า
หากมีตั้งแต่แรก ท่านจะอยู่เป็นโสดมาจนปูนนี้หรือขอรับ
แน่นอนว่าถ้อยคำเหล่านี้เขากล้าเพียงบ่นพึมพำในใจเท่านั้น หากหลุดปากพูดออกไปจริง ๆ เกรงว่าบั้นท้ายของเขาคงไม่เพียงแค่พิการ แต่อาจถึงขั้นใช้การไม่ได้เลยทีเดียว
ทว่าในเมื่อเจ้านครอุตส่าห์เอ่ยปากอันสูงส่งออกมาแล้ว ลูกกระจ๊อกอย่างเขาย่อมต้องตอบกลับใช่หรือไม่ คิดได้ดังนั้นหูต้าเซี่ยนก็ทำหน้าเศร้าสลดทันที จ้องมองเจ้านครอย่าง “เปี่ยมด้วยความอาลัยอาวรณ์” แล้วเอ่ยอย่างโศกเศร้าว่า “ท่านเจ้านครขอรับ มิใช่ว่าข้าไม่อยากหาหรอกนะขอรับ แต่ไม่มีแม่นางคนใดแลตามองข้าเลยต่างหาก”