เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 164 ชายชรา
ทว่านางคาดเดาว่าสิ่งปลูกสร้างสีขาวมีหน้าที่กันแสงแดด ส่วนหน้าต่างสีดำก็คงมีไว้เพื่อบดบังแสง เพื่อให้หลับใหลได้อย่างสงบ
อย่างไรเสียก็ไม่มีผู้ใดทนสภาพที่สว่างจ้าตลอดวันเช่นนี้ได้ แม้แต่ผู้บำเพ็ญเพียรก็ไม่เว้น ก็เหมือนกับการกินโอสถตัดธัญญาหารทุกวัน ยังไงก็ต้องกินอาหารอย่างอื่นบ้างจึงจะถูก ไม่อย่างนั้นชีวิตนี้จะยังมีความหมายอันใดเล่า
อย่างน้อยนี่ก็คือสิ่งที่จิ้งลั่วคิด
ความจริงนางเดาไม่ผิดเลย การออกแบบสีขาวดำนี้มีไว้เพื่อการนี้เอง จึงทำให้อุณหภูมิภายในเมืองต่ำกว่าภายนอกมาก และทำให้ทุกคนที่อยู่ที่นี่มีที่พักอาศัยอันแสนสบาย
ส่วนด้านอื่น ๆ ก็คล้ายคลึงกับสถานที่ที่นางเคยอยู่ก่อนหน้านี้ หลังจากมองอยู่ครู่หนึ่ง จิ้งลั่วก็ถอนสายตากลับมา แล้วทอดสายตามองเสี่ยวฉีที่อยู่ข้างกาย
ยามนี้นางเพียงหวังว่าจะสามารถรักษาเสี่ยวฉีให้หายดีได้โดยเร็วที่สุด
เวลานี้ จิ้งลั่วเดินตามพวกเขามาจนถึงนอกลานเรือนแห่งหนึ่ง เรียกว่าลานเรือนก็จริง แต่ก็เป็นเพียงบ้านที่ใหญ่กว่าบ้านธรรมดาด้านนอกเล็กน้อย ดูประณีตกว่านิดหน่อย ชายฉกรรจ์ทั้งห้าคนเดินเข้าไปพร้อมกัน จิ้งลั่วก็รีบเดินตามเข้าไปติด ๆ
“น้องสาวคนเล็ก ตามข้ามา ข้าจะพาพวกเจ้าไปพักผ่อนก่อน ส่วนอาการบาดเจ็บของน้องสาวเจ้าไม่ต้องกังวลไป พรุ่งนี้เช้าลูกพี่ใหญ่จะพาเจ้าไปที่จวนเจ้าเมืองเอง” ผู้ที่เอ่ยปากก็คือบุรุษที่ผอมบางที่สุดในกลุ่ม เขายิ้มให้จิ้งลั่วอย่างสุภาพ