เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 163 เมืองอันแปลกประหลาด
“ใช่แล้ว แม้พวกข้าจะไม่รู้ว่าพวกเจ้ามาที่นี่ได้อย่างไร แต่นครไร้ราตรีนั้นเข้าได้แต่ไม่อาจออกได้จริง ๆ ผู้ที่พลัดหลงมาที่นี่มีมากกว่าพวกเจ้าสองคน ทว่าจวบจนบัดนี้พวกเขาก็ยังไม่เคยออกไปจากที่นี่ได้เลย ดังนั้นเรื่องที่จะออกไป แม่หนูน้อยอย่างเจ้าก็อย่าได้คิดเลย ตั้งหลักปักฐานอยู่ที่นี่ให้ดีเถิด” พอคำพูดนี้หลุดออกมา ก็ยิ่งทำให้ใบหน้าของจิ้งลั่วซีดเผือด
เช่นนั้นความแค้นของบิดามารดานางเล่าจะสะสางได้อย่างไร
จิ้งลั่วข่มกลั้นความว้าวุ่นใจเอาไว้ เอ่ยถามต่อว่า “ในบรรดาคนเหล่านั้นไม่มีผู้ใดสามารถออกไปได้เลยสักคนจริง ๆ หรือ”
นางครุ่นคิดดูแล้ว ในหมู่คนมากมายเช่นนั้น ย่อมต้องมีคนจำนวนไม่น้อยที่มีความคิดเช่นเดียวกับนาง ต่างก็ล้วนอยากออกไป
ในเมื่อเป็นเช่นนั้น พวกเขาย่อมต้องเคยลองผิดลองถูกด้วยสารพัดวิธี คงต้องมีเบาะแสอะไรบ้างกระมัง
“ไม่มีผู้ใดออกไปได้สำเร็จสักคน ทว่าแม่หนูอย่างเจ้าสามารถไปสอบถามเฒ่าหยางในเมืองดูได้ เขารู้เรื่องราวมากกว่าข้าอยู่บ้าง”
ชายร่างกำยำครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง พลันนึกถึงคนผู้หนึ่งในเมืองที่พลัดหลงมาที่นี่เช่นเดียวกัน เขาอยู่ที่นี่มานานกว่าสิบปีแล้ว ทั้งยังไม่เคยมีสักวันที่ยอมแพ้ ทว่าจวบจนบัดนี้ก็ยังไม่เคยออกไปได้
แน่นอนว่าคนส่วนใหญ่มักเลือกที่จะยอมแพ้หลังจากพยายามแล้วไร้ผล ตอนแรกยังมีความกระตือรือร้นในเรื่องนี้อยู่ แต่พอเวลาผ่านไปนานเข้า หลายคนก็ถอดใจ จากนั้นก็ค่อย ๆ คุ้นชินกับการอยู่ที่นี่ไปเอง