เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 162 ออกไปไม่ได้!
“พี่ลั่ว เสี่ยวฉีเจ็บเหลือเกิน” ใบหน้ากลมป้อมเล็ก ๆ ของเสี่ยวฉีบิดเบี้ยวยิ่งขึ้นเรื่อย ๆ ด้วยความเจ็บปวดจนแดงก่ำ สองมือยิ่งกำข้อศอกของจิ้งลั่วแน่น น้ำเสียงอ่อนระโหยโรยแรง
“เสี่ยวฉีไม่เป็นไร อย่ากลัวไปเลย พี่สาวจะอยู่เคียงข้างเจ้าตลอด” เมื่อเห็นอาการของเสี่ยวฉีแย่ลงเรื่อย ๆ จิ้งลั่วทั้งหวาดกลัวแต่ก็ฝืนบังคับให้ตนเองสงบสติอารมณ์ลงอย่างรวดเร็ว
ยามนี้ที่นี่มีเพียงพวกนางสองพี่น้อง อย่าได้หวังเลยว่าจะมีผู้ใดมาช่วย ทุกสิ่งล้วนต้องพึ่งตนเองทั้งสิ้น
ยิ่งเวลาผ่านไป เสี่ยวฉีก็ยิ่งทรมานมากขึ้น นางผู้เป็นพี่สาวก็ขมวดคิ้วมุ่นตามไปด้วย สองมือตบเบา ๆ ที่แผ่นหลังของเสี่ยวฉีเพื่อปลอบประโลม ในสถานการณ์เช่นนี้ สิ่งที่นางทำได้ดูเหมือนจะมีเพียงเท่านี้
ทันใดนั้น นางก็อดนึกถึงคนผู้หนึ่งขึ้นมาไม่ได้
ยามนี้ หากเป็นนางที่ต้องเผชิญสถานการณ์เช่นนี้ นางจะทำอย่างไร
เพราะสำหรับพวกนางสองพี่น้องแล้ว หลินถงคือแสงแห่งความหวังของพวกนาง เพราะนางจึงทำให้พวกนางเกิดความปรารถนาที่จะดิ้นรนมีชีวิตอยู่ต่อไป และได้ค้นพบเป้าหมายชีวิตที่เป็นของตนเอง
ดังนั้น ในยามเช่นนี้ นางจึงอดนึกถึงหลินถงไม่ได้