เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 263 ปลักโคลนขวางทาง
ขบวนรถสตาร์ตเครื่องอีกครั้ง ค่อย ๆ เคลื่อนอ้อมหุบเขาผืนนั้นไป เหวินซิ่วฟูเหลียวหลังมองแวบหนึ่ง เห็นเพียงฝูงจามรีป่าล้อมรอบซากลูกน้อยเอาไว้ ราวกับกำลังจัดพิธีอำลาอันเงียบงัน
บนผืนแผ่นดินอันกว้างใหญ่ไพศาลและรกร้างแห่งนี้ ชีวิตดำรงอยู่ต่อไปด้วยวิถีทางที่ตรงไปตรงมาที่สุด ทุกลมหายใจล้วนอาจเป็นครั้งสุดท้าย
“เสี่ยวฟู”
ผิงตุยหล่างชั่วหันหน้ามา พูดกับเหวินซิ่วฟูว่า “พวกเราอยู่ห่างจากเขตอาหลี่ไม่ไกลแล้ว ตอนนี้นับว่าเป็นพื้นที่ห่างไกล ทางข้างหน้าอาจจะยิ่งเดินลำบากขึ้น”
สายตาของเหวินซิ่วฟูทอดมองไปยังภูเขาหิมะที่ทอดยาวเป็นทิวแถวอยู่ไกลตา “ถึงจะเดินลำบากแค่ไหน ก็ต้องเดินต่อไป ใต้แผ่นดินผืนนี้ ซ่อนอนาคตของชาติเอาไว้”
ขบวนรถมุ่งหน้าต่อไป ก่อนจะลับหายไปในส่วนลึกของทุ่งหิมะอันเวิ้งว้าง
หลังจากกระเด้งกระดอนบนที่ราบรกร้างแห่งความเวิ้งว้างอยู่หลายวัน ในที่สุดขบวนรถก็ข้ามผ่านสันเขาอันยาวไกล ก้าวเข้าสู่ใจกลางเขตอาหลี่อย่างเป็นทางการ