เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 262 ประจัญบานคนเถื่อน
หลังอาหารเช้า ขบวนรถก็ออกเดินทางอีกครั้ง
เมื่อฝูงการอพยพของละมั่งทิเบตค่อย ๆ ไกลออกไป เส้นทางด้านหน้าก็กลับมาเปิดกว้างอีกครั้ง ล้อรถบดทับทุ่งหญ้าแห้งแข็ง ส่งเสียงทึบหนัก
“พี่ผิงตุย”
เหวินซิ่วฟูนั่งอยู่บนที่นั่งข้างคนขับ หันไปถาม “ต่อไปพวกเราจะไปทางไหนกันต่อ”
ผิงตุยหล่างชั่วคลี่แผนที่ซึ่งขอบเริ่มม้วนงอจากการเปิดหลายครั้ง ชี้ไปยังพื้นที่ที่ไม่มีเครื่องหมายใด ๆ กำกับอยู่ข้างหน้า “เลียบแม่น้ำเถียนสุ่ยมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ เข้าสู่เขตอาหลี่ก่อน พอถึงที่นั่นค่อยปรับเปลี่ยนเส้นทางตามสภาพถนน”
เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวเสริมด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “ทว่าพื้นที่แถบนั้นมีความสูงจากระดับน้ำทะเลกว่า 5,000 เมตรขึ้นไปทั้งหมด แถมยังไม่มีถนน ต้องอาศัยประสบการณ์ล้วน ๆ พวกเราต้องตื่นตัวเต็มที่”