กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 264 หลี่เสวียสำนึกผิด
เหวินซิ่วฟูดันแพไม้ท่อนหนึ่งไปที่ริมหนองน้ำ ตัวเองหมอบลงไป สองมือจับเชือกตรงหัวแพไม้เอาไว้ แล้วค่อย ๆ คลานคืบหน้าไปอย่างช้า ๆ
แพไม้ส่งเสียง “ซี่ซี่” แผ่วเบาอยู่บนปลักโคลน นั่นคือเสียงน้ำโคลนที่ถูกบดอัดบีบออกมา ฟังแล้วชวนให้รู้สึกหนังหัวชาดิก
เขาไม่กล้าประมาทแม้แต่น้อย ทุกครั้งที่คืบหน้าไปได้ 1 เมตร ล้วนต้องหยุดเพื่อสังเกตสภาพการจมตัวของแพไม้ หลังยืนยันว่าปลอดภัยแล้วจึงค่อยมุ่งหน้าต่อไป
ไอความร้อนในหนองน้ำแทรกซึมผ่านร่องแพไม้ขึ้นมา เจือด้วยกลิ่นกำมะถันเข้มข้นและกลิ่นเหม็นของซากพืชซากสัตว์เน่าเปื่อย รมจนแสบตาระบมไปหมด
ระยะทาง 80 เมตร ปกติเดินแค่ไม่กี่นาที ทว่าในยามนี้กลับดูยาวนานเหลือเกิน