กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 238 แรดก็เป็นวัว
พวกเขาค่อย ๆ ถอยห่างออกจากข้างกายแรดขนยาว แรดขนยาวตัวมหึมาก็ค่อย ๆ หันร่างกลับมา มองดูพวกเหวินซิ่วฟูหลายคนที่สำหรับมันแล้วเป็นเพียงเจ้าตัวจ้อยไม่กี่คน
“มอ…”
เสียงคำรามกึกก้องดังขึ้นพร้อมกระแสลมรุนแรงและกลิ่นปากเหม็นคลุ้งที่พัดจู่โจมเข้ามา
“รีบวิ่ง!”
“ปัง!”
เหวินซิ่วฟูวิ่งนำหน้า พลางวิ่งพลางเอี้ยวตัวกลับไปลั่นไก ทว่ากระสุนของเขากลับทำได้เพียงทิ้งจุดเลือดเล็ก ๆ ไว้บนหัวของแรดมหึมาตัวนี้ ไม่อาจยิงทะลุกะโหลกศีรษะได้เลยแม้แต่น้อย
พวกอู๋จิ้นจือก็วิ่งไปพลางยิงปืนไปข้างหลังไปพลางเช่นกัน ไม่จำเป็นต้องเล็งเลยแม้แต่น้อย ด้วยขนาดตัวที่ใหญ่โตยิ่งกว่าช้าง คิดจะยิงให้พลาดยังยาก
“ดาดาดา!”
“ตูตูตู!”