เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 237 พบสัตว์ยักษ์ยุคก่อนประวัติศาสตร์อีกครา
“มอ…”
เสียงคำรามของสัตว์ร้ายอันดังกึกก้อง เยือกเย็นวังเวง ทั้งยังมีพลังทะลุทะลวงอย่างยิ่งยวดดังม้วนตลบมาจากส่วนลึกของหุบเขา ขัดจังหวะการพูดคุยของทุกคนลง
ทุกคนที่เพิ่งผ่านการต่อสู้ประชิดตัวด้วยอาวุธมีคมอันดุเดือด เส้นประสาทเดิมทีก็ตึงเครียดอยู่แล้ว พลันถูกเสียงคำรามลั่นที่ดังขึ้นกะทันหันนี้ทำให้สะดุ้งโหยงไปทั้งร่าง
“นี่มันตัวอะไร เสียงดังขนาดนี้ เหมือนเสียงวัวร้อง แต่ก็ไม่ค่อยเหมือนอยู่ดี” อู๋จิ้นจือหอบหายใจหนัก การต่อสู้เมื่อครู่ทำเอาน่องของเขายังคงสั่นระริกอยู่เล็กน้อยในยามนี้
ผิงตุยหล่างชั่วคิดจะลุกขึ้นยืน แต่กลับรู้สึกว่าขาทั้งสองข้างหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่ว จึงทรุดตัวนั่งแหมะลงกับพื้นพลางโบกมือปฏิเสธ “ไม่ใช่เสียงวัวร้อง จามรีไม่ได้ร้องแบบนี้ คาดว่าคงเป็นสิ่งมีชีวิตอะไรที่พวกเราไม่เคยเห็นมาก่อนอีกแน่”