เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 236 มนุษย์ตั๊กแตนตำข้าวคุนหลุน
น้ำเสียงของเหวินซิ่วฟูไม่ดัง ทว่าแฝงไว้ด้วยความน่าเกรงขามที่ไม่อาจกังขา
ทั้งหกคนกระจายตัวออกอย่างรวดเร็ว ก่อขบวนรบเชิงยุทธวิธี เหวินซิ่วฟูอยู่หน้า หมั่งจื่อกับชุยเทียนปิงอยู่ปีกข้าง ซานโกวกับผิงตุยหล่างชั่วอยู่ตรงกลาง อู๋จิ้นจือระวังหลัง
พวกเขาก้าวเท้าขึ้นสู่ริมฝั่งแม่น้ำสีแดงคล้ำสายนั้น
ดินใต้ฝ่าเท้าปรากฏเป็นสีม่วงดำชวนขนลุก เหยียบลงไปแล้วนุ่มยวบยาบ ราวกับเหยียบอยู่บนเศษเนื้อเน่าเปื่อย ทุกก้าวที่เดิน กลิ่นสนิมเหล็กฉุนแสบจมูกก็ยิ่งทวีความเข้มข้นขึ้น
ทันใดนั้น เหวินซิ่วฟูที่เดินนำอยู่หน้าสุดพลันชะงักฝีเท้า ยกปืนขึ้นเล็งตรงไปยังโขดหินเบื้องหน้า
“หยุดก่อน”
เหวินซิ่วฟูยกมือซ้ายขึ้น ขบวนหยุดนิ่งในชั่วพริบตา เขายกปืนนิ่งไม่ไหวติง จ้องมองผนังหินเบื้องหน้าเขม็ง
ในอากาศแฝงไว้ด้วยความอึดอัดชวนหายใจไม่ออก เวลาค่อย ๆ ผ่านไปทีละวินาที