เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 233 มุ่งหน้าสู่เทือกเขาคุนหลุน
ขบวนรถเริ่มเคลื่อนตัวอย่างช้า ๆ บนทุ่งหิมะ ยางรถบดขยี้ชั้นหิมะหนาทึบส่งเสียงดัง “เอี๊ยดอ๊าด” แสงแดดส่องลอดผ่านชั้นเมฆลงมา สะท้อนพื้นหิมะจนแสบตา
หลี่เซี่ยงเฉียนสวมแว่นตากันแดด ขับรถคันนำ สายตาจับจ้องสภาพเส้นทางเบื้องหน้าอย่างเขม็ง หิมะที่ทับถมกลบรอยล้อรถเดิมจนมิด เขาทำได้เพียงอาศัยความทรงจำและทิศทางในการแยกแยะถนน
ครั้งนี้ศาสตราจารย์เซี่ยและศาสตราจารย์เฝิงนั่งบนรถของเหวินซิ่วฟู เพื่อให้อูลาเหรินตรวจดูอาการได้ตลอดเวลา
สภาพร่างกายของทั้งสองดีขึ้นมาก แม้จะยังอ่อนเพลียอยู่บ้าง แต่ก็ไม่จำเป็นต้องสูดออกซิเจนอีกแล้ว พวกเขานั่งอยู่ที่เบาะหลัง มองดูทิวทัศน์หิมะอันตระการตานอกหน้าต่าง พลางสนทนากันเสียงเบาเป็นระยะ
เมื่อถึงเวลาเที่ยงวัน ขบวนรถก็ข้ามสันเขาลูกสุดท้ายได้ในที่สุด