กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 234 กำหนดตำแหน่ง
มองเห็นภูเขาแต่วิ่งจนม้าตาย
แม้จะมองเห็นรอยแยกขนาดยักษ์ในส่วนลึกของเทือกเขาคุนหลุนได้แต่ไกล ทว่าพวกเหวินซิ่วฟูก็ยังต้องบุกบั่นเดินทางอยู่นานกว่าหนึ่งวันเต็ม จึงมายืนอยู่ที่ริมหุบเขารอยแยกได้ในที่สุด
เมื่อมาถึงตรงนี้ เหวินซิ่วฟูก็สั่งให้พักฟื้นฟูร่างกายอยู่กับที่ อุณหภูมิของที่นี่ผิดปกติอย่างประหลาด ลมร้อนระลอกแล้วระลอกเล่าพัดออกมาจากส่วนลึกของหุบเขา ทุกคนสวมชุดกันหนาวหนาเตอะ ยืนอยู่ปากหุบเขากลับร้อนอบอ้าวเสียจนเหงื่อโซมกาย
อาศัยช่วงเวลาที่กำลังพักฟื้น เหวินซิ่วฟูก็พาคนสองสามคนออกไปสำรวจรอบ ๆ
“ผิงตุย นายรู้ไหมว่านี่คือร่องรอยของสัตว์อะไร”
เหวินซิ่วฟูจ้องมองรอยเท้าประหลาดเป็นแถวบนพื้นหิมะ พลางกวักมือเรียกผิงตุยหล่างชั่วเข้ามา