เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 230 ด่านประตูผี
ตลอดทั้งคืน คนในขบวนไม่มีใครกล้าหลับสนิท ทุกคนต่างประสาทตึงเครียด กลัวเหลือเกินว่าหากหลับลึกไปกลางดึก จะถูกคนของตาเหยี่ยวแอบย่องเข้ามาลอบโจมตี
ในใจของเหวินซิ่วฟูนึกเสียใจอยู่บ้าง ตอนออกเดินทางไม่ได้พาซังเปียวกับเถี่ยโถวมาด้วย หากมีพวกมันอยู่ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น อย่างน้อยตอนกลางคืนก็ยังได้นอนหลับอย่างสบายใจ
เพียงแต่ตอนนี้คนมาถึงที่นี่แล้ว จะปล่อยหมาออกมาอีกก็ไม่เหมาะ ยังดีที่วันนี้จะต้องเข้าสู่เขตไร้ผู้คนอย่างแท้จริงแล้ว
คิดดูแล้วคนพวกนั้นคงไม่มีความกล้าพอจะตามต่อไป แม้คิดจะตาม อาศัยเพียงสองขาก็คงวิ่งไล่ไม่ทันล้อรถ หากขี่ม้า ระยะไกลก็ย่อมถูกพวกตนตรวจพบได้ก่อน
พวกเหวินซิ่วฟูไม่ได้กลัวการปะทะซึ่งหน้า แข็งชนแข็ง กลัวแต่ว่าคนพวกนั้นจากตาเหยี่ยวจะเล่นลอบกัด อีกทั้งในขบวนยังมีอีกสี่คนที่ไร้พลังต่อสู้ และพวกเขากลับเป็นผู้ดูแลหลักของภารกิจครั้งนี้