เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 150 เสือสุสานทำร้ายคน
“ยังมีทางช่วย ยังไม่ถึงขั้นหมดทางเยียวยา” อูลาเหรินสีหน้ามั่นใจ แต่น้ำเสียงเปลี่ยนไปเล็กน้อย “ทว่าฉันต้องใช้ชะมดเชียงกับชาดแดง ไม่ทราบว่าที่นี่พอจะมีไหม”
หัวหน้าหมู่บ้านเหมิงได้ยินก็เผยสีหน้าลำบากใจทันที “ชาดแดงนั้นพอมีอยู่ แต่ชะมดเชียงนี่... ไม่มีจริง ๆ หากอยากได้ชะมดเชียง ก็ต้องเข้าป่าไปล่าเดี๋ยวนี้
แถวชายป่าหมู่บ้านเรามีกวางชะมดอยู่จริง ๆ แต่สัตว์เดรัจฉานพวกนี้เปรียวยิ่งนัก พวกเรามักจะมองเห็น แต่ไม่เคยมีใครล่ามันได้เลยสักคน”
“เช่นนั้นก็ต้องหาทางล่า” อูลาเหรินเหลือบมองคนบนเตียงเตาแล้วเอ่ยเสียงขรึม “ยามนี้เป็นช่วงเวลากวางชะมดออกหากินพอดี ฉันใช้เข็มเงินยื้ออาการของเขาไว้ก่อนได้
อีกอย่าง ในหมู่บ้านคงไม่ได้มีคนป่วยแค่คนนี้คนเดียวใช่ไหม ตอนพวกเราเข้าหมู่บ้านมา ก็สัมผัสได้ถึงปราณมรณะและปราณชั่วร้ายสายนั้นแล้ว”