เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 149 หมู่บ้านหยินอวิ๋นผิดปกติ
คนทั้งกลุ่มเดินพลางหยุดพักพลางไปตามถนนคดเคี้ยวเลียบเขา จนกระทั่งท้องฟ้าเริ่มมืดสลัวและม่านราตรีจวนจะโรยตัวลงมา ในที่สุดจึงมาถึงหมู่บ้านหยินอวิ๋น นี่คือหมู่บ้านบนเขาเล็ก ๆ ที่ตั้งอยู่ลึกเข้าไปในหุบเขา นับรวมทั้งหมดแล้วมีเพียงไม่กี่สิบหลังคาเรือนเท่านั้น
อูลาเหรินยังคงรักษาก็จังหวะก้าวเดินไม่กี่ก้าวแล้วเขย่ากระดิ่งเบา ๆ หนึ่งครั้ง พลางเดินอยู่หน้าสุดของขบวน
ตามหลักแล้ว เวลานี้เป็นช่วงที่ในหมู่บ้านกำลังทำอาหารเย็น ทว่าเมื่อมองกวาดสายตาไป ปล่องควันทั่วทั้งหมู่บ้านกลับมีควันลอยขึ้นมาเพียงไม่กี่ปล่อง
ไม่มีคนแก่ออกมาเดินเล่น และไม่มีเด็ก ๆ วิ่งเล่นหยอกล้อ เต็มไปด้วยปราณมรณะ ไม่เหมือนหมู่บ้านที่ปกติสุขสมบูรณ์เลยแม้แต่น้อย
วินาทีที่ก้าวเข้าสู่หมู่บ้านหยินอวิ๋น ทุกคนต่างก็สัมผัสได้อย่างฉับไวว่า มีสายตานับไม่ถ้วนกำลังแอบลอบมองพวกเขาอยู่หลังหน้าต่าง