เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 151 ไร้ยางอายสิ้นมโนธรรม
ใบหน้าที่เต็มไปด้วยร่องรอยเหี่ยวย่นของหัวหน้าหมู่บ้านเหมิงในยามนี้เขียวคล้ำ เขาหันไปมองป้าจาง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเจ็บปวดใจและจนปัญญา “สิ่งนี้ ทำไมถึงได้เจาะจงมาจ้องเล่นงานแต่บ้านพวกเธอเล่า?”
เหวินซิ่วฟูจับใจความสำคัญในคำพูดนี้ได้อย่างเฉียบไว เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “หัวหน้าหมู่บ้านเหมิง คุณหมายความว่า อสุรกายตัวนี้จ้องโจมตีแต่บ้านป้าจางอย่างนั้นเหรอครับ?”
“ก็ใช่น่ะสิ!” หัวหน้าหมู่บ้านเหมิงถอนหายใจ ชี้ไปทางลานบ้าน “คนอื่น ๆ ที่บาดเจ็บ ก็ล้วนเป็นทหารบ้านที่มาช่วยเฝ้ายามกลางคืนอยู่ที่นี่ในตอนนั้นทั้งนั้น
ปืนในหมู่บ้านเราอานุภาพไม่ค่อยแรง พอถูกอสุรกายตัวนั้นข่วนกัดเข้า โดนยิงนัดหนึ่งมันล้มลงไป ไม่ทันไรก็ลุกขึ้นมาได้ใหม่ ไม่กลัวโดนยิงเลยสักนิด”
ในเวลานั้นเอง อู๋จิ้นจือก็ก้าวเท้ายาว ๆ เข้ามาในลานบ้าน เขาจ้องเขม็งไปที่ป้าจางซึ่งนอนอ่อนเปลี้ยอยู่บนพื้น แววตาคมกริบดั่งใบมีด “บ้านพวกเธอ มีคนเพิ่งตายไปเมื่อไม่นานนี้ใช่ไหม?”