กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 28 รวยเละชั่วพริบตา
เมื่อมาถึงร้านค้าของรัฐ มองไปแต่ไกลก็เห็นพ่อค้าตั๋วกำลังเดินวนไปวนมาอย่างกระวนกระวาย พอเห็นร่างสูงใหญ่สะดุดตาของเหวินซิ่วฟู จึงรีบวิ่งเข้ามาทันที
“พี่น้อง ในที่สุดนายก็มาถึง พี่รองฉันรออยู่นานแล้ว”
“ไปเถอะ พาฉันไปเจอพี่รองของนาย”
พี่รองของพ่อค้าตั๋วเป็นเจ้าอ้วนหน้าตาดุร้ายอยู่บ้าง แต่น้ำเสียงที่พูดกลับฟังดูไม่ออกว่ามีเจตนาร้าย อาจเป็นเพราะการเคาะเตือนก่อนหน้านี้ได้ผล
“น้องชาย ไปคุยที่ของฉันกันเถอะ ตรงนี้คนเยอะหูตาสับปะรด ไม่ปลอดภัย”
ตัวเขาไม่มีเรื่องอะไรให้ต้องกลัว เดินตามสองพี่น้องและลูกน้องสองคนไปยังลานบ้านเล็ก ๆ แห่งหนึ่งที่ไม่ไกลจากร้านค้าของรัฐ ทิ้งลูกน้องสองคนไว้เฝ้าประตู ส่วนพวกเขาสามคนก็เดินเข้าไปในบ้านชั้นเดียวหลังหนึ่ง ภายในห้องนี้ไม่มีอะไรเลย ดูเป็นเพียงสถานที่สำหรับใช้พูดคุยเท่านั้น
“น้องชาย ของที่น้องฉันพูดถึงนายเอาติดตัวมาด้วยไหม คิดจะปล่อยขายยังไง”