ตอนที่ 22 หลงในป่าเขา วาสนาเยือน

ตอนที่ 22 หลงในป่าเขา วาสนาเยือน

พอนอนหลับรวดเดียวจนฟ้าสว่างโร่ ลุกขึ้นมาล้างหน้าล้างตา กินข้าวเช้าเสร็จ ก็พาม่อเฟิงออกจากมิติ เจ้าตัวเล็กอย่างซังเปียวก็ยังนอนขี้เกียจอยู่บนหลังม้า พอลองคิดดูแล้ว ก็ปล่อยหงเนียงออกมาวิ่งตามไปด้วยเลยแล้วกัน วิ่งเหนื่อยแล้วค่อยเก็บเข้าไปใหม่

หนึ่งคนกับสัตว์สามตัวจึงมุ่งหน้าไปตามตราประทับที่รถม้ากดทับไว้ วิ่งลัดเลาะผ่านเทือกเขาต้าซิงอันหลิ่งในฤดูใบไม้ร่วง ตรงดิ่งไปยังอำเภอถ่า ผ่านไปหนึ่งวันก็มาถึงอำเภอถ่า

พอหาสถานีรับซื้อเจอแล้วก็จัดการขายหนังหมาป่าไป หนังหมาป่าทั้งหกผืนล้วนเป็นหมาป่าโตเต็มวัย ซึ่งเป็นช่วงที่ขนสัตว์ในฤดูใบไม้ร่วงสวยที่สุด แถมยังไม่มีรูบนหนังจากกระสุนที่ไม่จำเป็น หนังหมาป่าผืนหนึ่งให้ราคา 60 หยวน หกผืนขายได้ 360 หยวน หลังจากซื้อม้าและรวมกับเงินที่ซานโกวให้มา เดิมทีมีเงินฝากไม่ถึง 1,000 หยวน ตอนนี้ก็กลับมาเกิน 1,000 หยวนอีกครั้ง ดีจริง ๆ

เขาซื้อกากถั่วกับหวงโต้วในอำเภอถ่ามานิดหน่อยเพื่อเอามาทำเป็นอาหารให้ม่อเฟิง แล้วยังซื้อกะละมังไม้ใบใหญ่มาอีกหลายใบเพื่อเอามาทำเป็นรางอาหารให้ม่อเฟิง เพราะกะละมังเคลือบมันเล็กเกินไปสำหรับม่อเฟิง