ตอนที่ 21 พักแรมกลางป่าเขา

ตอนที่ 21 พักแรมกลางป่าเขา

หลังจากควบมุ่งหน้าฝ่าแสงอาทิตย์ยามเย็นของฤดูใบไม้ร่วงเข้าสู่ป่าเขาแล้ว ก็เก็บกากถั่วเข้าไปไว้ในมิติ ควบม้าทะยานไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วตามรอยล้อรถม้าที่สารถีเกวียนบดทับเอาไว้ เพื่ออยากดูว่าขีดจำกัดของเจ้าม้าดำตัวใหญ่นี้อยู่ที่ใด วิ่งไปแบบนี้จนกระทั่งฟ้าเริ่มจะมืด ทัศนวิสัยลดต่ำลง ถึงได้ชะลอความเร็วของม้าลงมา

เจ้าม้าดำตัวใหญ่นี้ดียิ่งจริง ๆ ความเร็วเร็วกว่าม้ามองโกเลียทั่วไปอยู่ไม่น้อย ความอดทนยิ่งเหนือชั้นกว่าม้ามองโกเลียอย่างเทียบไม่ติด วิ่งเร็วขนาดนี้เป็นเวลานานเพียงนั้นก็ยังมีเหงื่อซึมออกมาเพียงเล็กน้อยเท่านั้น พอชะลอความเร็วของม้าลงมาแล้วก็เดินทอดน่องเหยาะย่างไปข้างหน้าอีกครึ่งชั่วโมง เพื่อให้เจ้าม้าดำตัวใหญ่ได้ผ่อนคลายบ้าง

หลังจากท้องฟ้ามืดสนิทลงแล้ว ก็หยุดลง ดูท่าว่าวันนี้อย่างไรเสียก็คงไปไม่ถึงอำเภอถ่าเป็นแน่ เขามองไปรอบ ๆ ซ้ายขวา ละออกจากรอยเกวียนแล้วจูงม้าเดินเข้าไปในป่า ลูบลำคอของม้า “ฉันจะพานายไปที่แห่งหนึ่ง นายอย่ากลัวล่ะ” เจ้าม้าดำตัวใหญ่พ่นลมหายใจฟืดฟาดออกมา เอาปากกระแทกชนตัวผู้เป็นนายเบา ๆ