เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 23 คัดลอกหุบเขาปราณวิญญาณ
ในมือหิ้วมาร์เทนคอเหลืองเข้ามาในมิติ ก็เห็นโซ่พันธนาการอสูรที่ไร้พลังเวทหล่อเลี้ยงร่วงตกอยู่บนพื้น ตุ๊กตาโสมนอนเกลือกกลิ้งร้องไห้อยู่กับพื้น โสมที่ย้ายปลูกเข้ามาก่อนหน้านี้ล้วนเหี่ยวเฉา ท่าทางราวกับใกล้จะแห้งตาย
เขาโยนมาร์เทนคอเหลืองลงบนพื้นดังเผละ มองดงโสมผืนใหญ่ทางขวาของบ้านไม้ ทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้ เมื่อครู่ยังดี ๆ อยู่แท้ ๆ ถ้าเกิดตายหมดคงทำได้แค่รีบขุดออกมาเก็บไว้ในมิติหยุดนิ่งชั้นที่หนึ่ง หรือไม่ก็ตากแห้งไปเลย แต่ตนเองแปรรูปโสมไม่เป็นนี่สิ หากเอาไปตากแดดตรง ๆ จะทำให้เสียสรรพคุณยาไปมาก
ตุ๊กตาโสมเห็นตัวการใหญ่เดินเข้ามาก็ไม่นอนเกลือกกลิ้งร้องไห้อีก ลุกขึ้นวิ่งมาข้างเท้าของเขา รัวหมัดเตะต่อยรองเท้าหัวโตไม่ยั้ง ทั้งตีทั้งส่งเสียงด่าทอ เสียงอ้อแอ้ที่เปล่งออกมานั้น ตัวเขากลับเข้าใจความหมายที่มันต้องการจะสื่อได้อย่างน่าอัศจรรย์
“เจ้าคนเลวตัวโต แย่งโสมของฉันไป ปราณวิญญาณที่นี่ต่ำเกินไปแล้ว เด็ก ๆ กำลังจะตายกันหมดแล้ว”