บทที่ 161

บทที่ 161

นับแต่นักพรตว่านกู่สิ้นชีพลง ซางเยี่ยนถิงและหนิวชวนชวนก็เริ่มต้นชีวิตนักศึกษาอิสระยาวนานถึงหนึ่งเดือน

ในระหว่างช่วงเวลานี้ ทางสถาบันได้ปรึกษาหารือกันอยู่นานว่าจะจัดการกับนักศึกษาทั้งสองคนนี้อย่างไร

"ในเมื่อสืบสวนจนชัดเจนมานานแล้วว่าศิษย์สองคนนี้เป็นเหยื่อเช่นกัน ก็รีบหาอาจารย์คนใหม่ให้พวกเขาเสียแต่เนิ่นๆ เถอะ"

เบื้องหน้าตำหนักใหญ่ มีคนเอ่ยขึ้นว่า "สามารถสังหารผู้บำเพ็ญยุทธ์ที่มีขั้นพลังสูงกว่าตนถึงสองขั้นใหญ่ได้ พรสวรรค์และความสามารถสูงส่งถึงเพียงนี้ ในภายภาคหน้าอนาคตของเด็กหนุ่มทั้งสองย่อมไร้ขีดจำกัดอย่างแน่นอน"

สถาบันของพวกเรายึดถือการสร้างเสริมผู้แข็งแกร่งเป็นความภาคภูมิใจ

ในเมื่อเป็นเมล็ดพันธุ์ที่ดีเยี่ยมถึงเพียงนี้ ย่อมควรได้รับการฝึกฝนอย่างดี

ผู้คนส่วนหนึ่ง ณ ที่นั้นเห็นพ้องกับมุมมองนี้