กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านข้ามภพ
บทที่ 162
ความยากจนนี้น่ากลัวเสียจริง ถึงกับทำให้พระเอกยังต้องก้มหัวให้
ถึงเวลาเลิกเรียนแล้ว ผู้คนในห้องเรียนต่างทยอยเดินออกไปเกือบหมด
ซางเยี่ยนถิงก้าวเข้าไปในห้องเรียนของหนิวชวนชวน และหาตำแหน่งที่นั่งตรงมุมสุด
"พี่ใหญ่หยาน!"
เมื่อหนิวชวนชวนเห็นผู้มาเยือน บนใบหน้าจึงปรากฏร่องรอยความดีใจขึ้นมาในที่สุด
ซางเยี่ยนถิงผู้ถูกบังคับให้มารู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย เขามองตำแหน่งที่นั่งของหนิวชวนชวน ก่อนจะมองกองกระเป๋าหนังสือที่อีกฝ่ายทำขึ้นมา "เหตุใดเจ้าจึงไม่นั่งแถวสุดท้ายเล่า"
"ฮะ?"
เขาไม่ค่อยเข้าใจว่าอีกฝ่ายกำลังพูดถึงเรื่องอะไร
"เจอเรื่องแค่นี้ก็ทำตัวขลาดเขินเช่นนี้แล้ว กองขยะดูจะเหมาะกับเจ้ามากกว่ากระมัง"