บทที่ 143

บทที่ 143

โผล่มาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน พวกเขากลับไม่รู้ตัวเลยแม้แต่น้อย

หลิวหยุนสีหน้าซีดเผือดและเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

"ศิษย์น้อง!"

จางอวี้หลิงส่งเสียงร้องออกมาเป็นคนแรก จากนั้นสีหน้าก็แปรเปลี่ยนเป็นประหลาดเล็กน้อย "เจ้าไม่เป็นไรก็ดีแล้ว สถานการณ์เมื่อครู่นี้ระทึกขวัญยิ่งนัก"

"อืม ทุกคนไม่เป็นไรก็ดีแล้ว"

ซางเยี่ยนถิงเงี่ยหูฟังเสียงคำรามจากที่ไกล ๆ น่าเสียดายยิ่งนัก

ทั้งห้าคนรู้สึกผิดอยู่บ้างที่ทิ้งซางเยี่ยนถิงไว้ลำพัง บรรยากาศจึงตกอยู่ในความเงียบงันครู่หนึ่ง

ผ่านไปชั่วครู่ หลิวหยุนจึงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "แม้แต่อสูรมารขั้นยอดยุทธ์ยังไม่กล้าเข้าใกล้สถานที่แห่งนี้ ที่นี่ต้องมีสิ่งน่ากลัวบางอย่างอยู่เป็นแน่ พวกเรารีบออกไปกันเถอะ"

"เดี๋ยวก่อน พวกเจ้าดูข้างหลังนั่นสิ!"