บทที่ 142

บทที่ 142

"ช่วยด้วย!"

เป็นเสียงของสองพี่น้องหลิวหยุน

พวกเขาวิ่งตรงมาทางนี้อย่างรวดเร็ว โดยมีสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาไล่ตามหลังมาติด ๆ

อสูรมารขั้นยอดยุทธ์ช่วงปลาย!

อุ้งเท้าของมันที่เต็มไปด้วยเกล็ดหนาเตะลูกไฟกระเด็นออกไปอย่างดุร้าย ด้วยความเร็วที่รวดเร็วจนแทบมองไม่ทัน มันก็พุ่งเข้าใส่กลุ่มคนแล้ว

รอบด้านเริ่มมีเสียงกรีดร้องดังระงม กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่ว

ทุกคนต่างรีบหยิบอาวุธขึ้นมาตั้งรับเผชิญหน้ากับอสูรมารที่กำลังคำรามลั่น

การโจมตีสารพัดรูปแบบตกลงบนตัวอสูรรอทเทลเกล็ดเหล็กตัวนี้ แต่กลับให้ความรู้สึกราวกับกำลังเกาจั๊กจี้เท่านั้น พลังโจมตีไม่ถือว่ารุนแรง ทว่ากลับเป็นการยั่วให้อสูรมารโกรธเกรี้ยวขึ้นมาแทน

มันสะบัดจมูกอันยาวเหยียด ตวัดหิ้วตัวเฉียวคางที่อยู่ใกล้ที่สุดลอยขึ้นไปทันที