บทที่ 144

บทที่ 144

เป็นซางเยี่ยนถิงที่บังคับชนเข้ากับเครื่องเคลือบที่วางอยู่บนโต๊ะ

เขามองเหลือบไปยังดอกไม้ในมุมห้องที่คล้ายกับหัวใจยิ่งนัก นิ้วมือขยับเล็กน้อยอย่างอดไม่ได้ หมายจะบีบมันให้แหลกคั้น

"ห้องฝึกยุทธ์ของนักพรตว่านกู่นี่ช่างประหลาดพิกลนัก!"

ในห้วงทะเลแห่งจิตของซางเยี่ยนถิง เจี่ยซีถงรู้สึกเป็นครั้งแรกว่าทัศนวิสัยรอบด้านยังสู้ตาบอดไม่ได้ "แมลงและพืชพรรณแปลกประหลาดตั้งมากมาย ดูน่าสะพรึงกลัวเป็นบ้า!"

"เจ้าอย่าไปแตะต้องพวกมันเชียวนะ ระวังจะมีพิษ"

"แมงมุมตัวนั้นอย่าใช้มือหยิบเชียว มันสีสันฉูดฉาดเกินไปแล้ว!"

นางมองจุดที่ฝุ่นเกาะภายในห้องฝึกยุทธ์แล้วคาดเดา "ข้าเดาว่าศิษย์คนอื่นๆ ของนักพรตว่านกู่ก็คงไม่ได้ตั้งใจทำความสะอาดเหมือนกัน พวกเราเช็ดลวกๆ แล้วออกไปกันเถอะ"

"อืม"