บทที่ 106

บทที่ 106

"อะไรนะ"

เจี่ยซีถงทำหน้ามึนงง

"ไม่มีอะไร"

ซางเยี่ยนถิงกล่าวด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก เขาสวมเสื้อคลุมแล้วลุกจากเตียง ตั้งใจจะออกไปข้างนอกเพื่อให้สมองปลอดโปร่ง ทว่าในช่วงจังหวะที่เรียวยาวก้าวโค้งงอ ความรู้สึกเปียกชื้นบริเวณเบื้องล่างกลับทำให้เขาชะงักกึก ร่างกายทั้งร่างถูกตรึงอยู่กับที่ราวกับถูกกดปุ่มหยุดชั่วคราว

"เป็นอะไรหรือ"

เจี่ยซีถงมองเขา ตั้งแต่กลับมา ซางเยี่ยนถิงก็ทำตัวแปลก ๆ ไปเสียหมด

เมื่อเอ่ยถามจบ เจ้าแรคคูนน้อยก็ถูกเสื้อคลุมตัวใหญ่คลุมทับจนมิด

"อยู่ตรงนั้น"

ซางเยี่ยนถิงมองสัตว์อสูรที่พองนูนอยู่ใต้เสื้อผ้า อารมณ์หงุดหงิดแปลก ๆ พลุ่งพล่านขึ้นมา