บทที่ 107

บทที่ 107

ไม่มีความหวาดกลัว

ไม่มีความโดดเดี่ยว

ยิ่งไม่มีเสียงร้องไห้งอแง

มีเพียงบั้นท้ายเล็ก ๆ ที่สั่นระริกโยกย้ายไปตามสายลมเพราะความสนุกสนานเท่านั้น

"อ๊ะ ศิษย์พี่ใหญ่?!"

เจี่ยซีถงเพิ่งร้องเพลงท่อนสุดท้ายจบ ไม่คาดคิดว่าเบื้องหลังจะจู่ ๆ มีคนเพิ่มขึ้นมาคนหนึ่ง นางหันไปมองทางด้านหลังเขา พบว่าเป็นเขาเพียงลำพังถึงค่อยโล่งใจลง

"ท่านมาได้อย่างไรเจ้าคะ"

"ศิษย์น้องหยานให้ข้ามาดูเจ้าน่ะ เป็นห่วงว่าเจ้าจะอยู่คนเดียวอย่างไร้เพื่อน"

ศิษย์พี่ใหญ่พูดประโยคนี้จบ รู้สึกว่าศิษย์น้องหยานเป็นห่วงมากจนเกินเหตุเสียจริง