บทที่ 105

บทที่ 105

เสียงที่คุ้นเคยเสียงหนึ่งโดดเด่นขึ้นท่ามกลางเสียงมากมาย

"เม่ยจี ข้ามาแล้ว"

เสียงของเฉารุ่ย!

ท่ามกลางความมืดมิด มีเงาร่างสายหนึ่งพุ่งไปยังที่แห่งนั้นอย่างไร้ซุ่มเสียง

พบตัวเขาแล้ว!

ภายในห้อง จุดเทียนไว้รอบทิศ แสงไฟสลัวทอดบรรยากาศเย้ายวนใจ เตียงหลังใหญ่ตรงกลางถูกม่านแพรสีแดงปิดบัง เงาร่างของผู้คนด้านในวับๆ แวมๆ

เฉารุ่ยเลิกม่านแพรสีแดงขึ้น ห่อหุ้มร่างของตนเองไว้ข้างในนั้นจนมิด เสียงจุมพิตคลอเคลียอันชวนคิดดังขึ้น

ซางเยี่ยนถิงผู้ซ่อนอยู่บนคานบ้านคือมือสังหารไร้หัวใจ

เขาร่อนลงระหว่างกระเบื้องมุงหลังคา กระบี่ในฝักถูกชักออกมาเรียบร้อยแล้ว