บทที่ 102

บทที่ 102

พอเห็นว่ามีลูกค้า เจ้าของร้านที่เมื่อครู่ยังสะลอมสะลออยู่ก็ตื่นขึ้นมาทันที

กระต่ายตัวนี้เขาเก็บได้บนทางระหว่างทาง ตอนนั้นมันหิวจนใกล้จะตายอยู่แล้ว เขาเอามาวางไว้ที่นี่ตั้งสามวันก็ยังขายไม่ออก เดิมทีวันนี้กะว่าจะพาตัวกลับไปถลกหนังทำกินเสีย ไม่นึกว่ามันจะรู้จักแสดงลูกไม้เอาอกเอาใจคนเป็นด้วย

"ยี่สิบตำลึงเงิน"

เจ้าของร้านเอ่ยตัวเลขมั่ว ๆ ออกมา

"กระต่ายขนสีเทาตัวแค่นี้ตั้งยี่สิบตำลึง? เจ้าไม่ไปปล้นเอาเลยล่ะ"

คนเดินผ่านไปมาที่เมื่อครู่ยังมีความสนใจอยู่เอ่ยด่าทอสองสามคำ แล้วสะบัดหน้าเดินหนีไปโดยไม่เหลียวหลังกลับมามอง

"เฮ้!"

เจ้าของร้านไม่คาดคิดว่าอีกฝ่ายจะถูกทำให้ตกใจจนหนีไปดื้อ ๆ

เบื้องหน้าเหลือเพียงซางเยี่ยนถิงที่กำลังจูงแรคคูนน้อยอยู่เท่านั้น