บทที่ 101

บทที่ 101

ซางเยี่ยนถิงหยุดฝีเท้าลงกะทันหัน ความเงียบโรยตัวปกคลุมห้องอยู่เนิ่นนาน

"ดวงตาของข้ายังไม่หายดีสินะ"

น้ำเสียงของเขาเบายิ่งนัก ทว่ากลับทำให้เจี่ยซีถงรู้สึกปวดแปลบในอก

"……อืม"

นางขยับเข้าไปใกล้แล้วใช้ศีรษะถูไถใบหน้าของเขา "ขออภัยนะเจ้าคะ"

"ไม่ต้องขออภัย เจ้าไม่เคยมีเรื่องใดต้องขออภัยข้าเลย"

ซางเยี่ยนถิงโอบกอดแรคคูนน้อยไว้ในอ้อมแขน ค่อย ๆ พยุงกายกลับมายังข้างเตียง "นอนเถอะ ไม่เป็นไร"

จะไม่เป็นไรได้อย่างไรเล่า

เจี่ยซีถงแนบกายชิดหน้าอกของเขา นิ่งเงียบไปครู่ใหญ่