บทที่ 17

บทที่ 17

ซางเยี่ยนถิงขมวดคิ้วเล็กน้อย

เขาเพียงต้องการกระทำการอย่างเงียบเชียบ ไม่อยากให้เกิดความวุ่นวายใหญ่โต

เฉาจื้อเจี๋ยกลับคิดว่าเขากลัวจนตัวสั่น "ทำไม ไม่กล้าแล้วหรือ"

พูดจบอีกฝ่ายก็โยนอาวุธเหล็กกล้าสองชิ้นลงพื้นเสียงดังโครม ปักใจเชื่อว่าซางเยี่ยนถิงไม่กล้าลองแน่นอน

ทว่าในตอนนั้นเอง ซางเยี่ยนถิงกลับหยิบกระบี่ขึ้นมาเล่มหนึ่งแล้วนำอาคมยันต์ไปแปะไว้บนด้ามกระบี่

เมื่อยันต์เสริมแกร่งเข้าใกล้มีดเล่มยาว แรงดูดสายหนึ่งก็ทำให้มันติดแน่นอยู่บนนั้นอย่างมั่นคง ตัวมีดเล่มยาวเปล่งแสงสว่างวาบขึ้นมาคราหนึ่ง ผู้คนรอบข้างต่างรู้สึกว่าเบื้องหน้าวับประกายขึ้นมาแวบหนึ่ง

วินาทีต่อมา

ซางเยี่ยนถิงลงมือฉับไว

เพียงได้ยินเสียงกระทบกันของโลหะดังใสคราหนึ่ง อาวุธเหล็กกล้าอีกชิ้นก็ถูกฟันขาดออกจากตัวมีด