บทที่ 16

บทที่ 16

วันริน

ซางเยี่ยนถิงสอบถามไปตลอดทาง จนกระทั่งพบหมอฝีมือดีที่สุดในเมืองเล็กแห่งนั้น

มอง ฟัง ถาม ชีพจร

ผ่านไปครู่ใหญ่ หมอเฒ่าขมวดคิ้วแน่น "อาการบาดเจ็บของท่านนายน้อยนี้ ข้าผู้เฒ่ารักษาไม่ได้"

แม้ว่าบาดแผลภายนอกของเขาจะสมานตัวได้เป็นอย่างดีแล้ว แต่เส้นชีพจรภายในกลับขาดสะบั้นลงสิ้นเชิง ในยามนี้สามารถเดินเหินและใช้ชีวิตเรียบง่ายได้ก็นับว่าปาฏิหาริย์แล้ว หากต้องการให้หายดีดังเดิม เว้นเสียแต่ว่าเซียนเทวดาจะลงมาโปรด

เมื่อได้ยินผลลัพธ์นี้ ซางเยี่ยนถิงไม่ได้แปลกใจอันใดนัก เขายืนขึ้นเอ่ยคำว่า "ขอบคุณ" แล้วลุกเดินจากไป

หมอเฒ่ามองแผ่นหลังที่เดินอย่างเชื่องช้าของเขาแล้วถอดถอนใจเบา ๆ ช่างเป็นชายหนุ่มที่ดีเสียจริง หน้าตาหลงใหล กิริยามารยาทไม่เลว น่าเสียดายที่ถูกคนทำลายมือเท้าเสียแล้ว