บทที่ 15

บทที่ 15

ทางออกของถ้ำนั้นหาไม่ง่ายนัก

ซางเยี่ยนถิงใช้เวลาเต็มสองวันกว่าจะออกมาจากที่นั่นได้

บนหลังของเขาแบกกระเป๋าเป้น้อยที่ทำจากหนังงู (เจี่ยซีถงเรียกร้องอย่างแข็งขัน ว่าให้นำมาใช้ใส่ของล้ำค่าของนาง) ส่วนอ้อมแขนกอดหุ่นเชิดแรคคูนน้อยที่มอมแมมเอาไว้ ความเร็วในการเดินทางจึงช้าเป็นพิเศษ

ในช่วงแรกที่แรคคูนน้อยถูกซางเยี่ยนถิงอุ้มขึ้นมา เจี่ยซีถงรู้สึกตื่นตระหนกและดีใจจนทำตัวไม่ถูกอยู่ไม่น้อย

นางเอ่ยบอกหลายครั้งว่าหุ่นเชิดสามารถเดินตามเองได้ แต่ซางเยี่ยนถิงก็ยังคงไม่ยอมปล่อยมันลง แม้ว่าฝ่ามือของเขาจะไม่สามารถออกแรงได้ ทว่าท่อนแขนกลับมั่นคงยิ่งนัก เพียงแต่ทุกครั้งที่เดินไปได้ระยะหนึ่งจำเป็นต้องหยุดพักครู่หนึ่ง ผ่านไปสามวันเต็ม ๆ พวกเขาจึงออกจากป่าทึบแห่งนี้มาถึงเมืองที่ใกล้ที่สุด

ยามนี้เป็นเวลาเช้าตรู่