บทที่ 14

บทที่ 14

พวกเขาพักอยู่ที่นี่มาห้าวันแล้ว บาดแผลภายนอกบนตัวของซางเยี่ยนถิงหายเกือบหมดสิ้น ทว่าสองมือยังคงหยิบจับได้เพียงสิ่งของเบา ๆ และขาทั้งสองข้างก็ยังไม่สามารถขยับเขยื้อนได้

ผลไม้สีแดงกินหมดไปนานแล้ว ส่วนปลาในทะเลสาบก็เหลือเพียงหกตัวเท่านั้น

ในใจของเจี่ยซีถงกำลังคำนวณหาทางออก ทว่าซางเยี่ยนถิงกลับเอ่ยขึ้นมากะทันหันว่าต้องการลงไปสำรวจในสระน้ำ

เมื่อได้ยินคำนี้ในตอนแรก เจี่ยซีถงคัดค้านทันที

สระน้ำนี้ใสจนมองเห็นก้นบึง ดูผิวเผินเหมือนจะตื้น แต่จริง ๆ แล้วลึกมาก

เขาทั้งมือและเท้าพิการ การลงไปข้างล่างนั้นอันตรายมากจริง ๆ

"เจ้าไม่เคยบอกหรอกหรือว่าข้าเก่งกาจมาก"