บทที่ 72

## บทที่ 72

พระภิกษุรูปนั้นดูออกทันทีว่าเป็นคนคุ้นเคยสนิทสนมกับท่านห้าลู่เป็นอย่างดี น้ำเสียงที่ใช้พูดจาจึงมีความเป็นกันเองสูงมาก ท่านห้าลู่ขมวดคิ้วจ้องเขม็งมองพระภิกษุรูปนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ไอสังหารแผ่ซ่านพุ่งทะยานขึ้นสูงอย่างต่อเนื่อง จนกระทั่งซืออวี่นึกหวั่นใจว่าในวินาทีถัดไปเขาอาจจะบันดาลโทสะระเบิดอารมณ์ใส่ แต่อีกฝ่ายกลับทำในสิ่งที่คาดไม่ถึงด้วยการกดข่มความโกรธเกรี้ยวลงไป แล้วพ่นลมหายใจเย็นชาออกมาแทน:

"เลิกทำตัวเป็นผู้รู้ชี้แนะเรื่องของฉันเสียที"

พระภิกษุรูปนั้นหาได้มีความสะทกสะทอดยกยเกรงกลัวไม่ ยังคงแย้มยิ้มด้วยความเมตตาปรานี ใบหน้าอစ်อิ่มอูมชวนมองคล้ายกับพระพุทธรูปปางมารวิชัย เผชิญหน้ากับไอความโกรธของท่านห้าลู่ด้วยน้ำเสียงผ่อนคลายสบายใจ: "การดูแลเอาใจใส่สุขภาพกายและใจของศิษยร่วมสำนักถือเป็นหน้าที่ของทุกคน ถามไถ่แค่นี้ทำไมต้องทำหน้าถมึงทึงใส่กันด้วยล่ะ? นิสัยใจคอดื้อรั้นเอาแต่ใจตัวนี่นับวันยิ่งแย่กว่าตอนเด็กๆ เสียอีกนะเนี่ย"

แววตาของท่านห้าลู่ดำมืดลึกล้ำ ใบหน้าบึ้งตึงไม่ยอมเอ่ยปากตอบคำใด

ซืออวี่ที่ถูกเขาจูงมือพาเดินก้าวเข้าไปในเขตอารามวัดวาอารามแสดงสีหน้าอยากรู้อยากเห็นออกมาอย่างปิดไม่มิด พูดตามตรงแล้วเธอล่วงรู้เรื่องราวเกี่ยวกับตัวท่านห้าลู่น้อยนิดเสียเหลือเกิน ทว่าพระภิกษุรูปนี้กลับดูเหมือนจะสนิทสนมคุ้นเคยกับเขามาตั้งแต่สมัยเยาว์วัย ซืออวี่จึงอดรนทนไม่ไหวเอ่ยถามกระซิบเสียงเบาว่า: "ตอนเด็กๆ นิสัยใจคอของเขาดีมากเลยเหรอคะ?"