บทที่ 71

บทที่ 71

ตอนที่ซืออวี่ต่อสายโทรศัพท์ออกไป เธอก็ยังรู้สึกประหม่าอยู่เล็กน้อย ไม่แน่ใจว่าตัวเองยังคงอยู่ในบัญชีดำของเขาหรือเปล่า ดังนั้นเมื่อสายถูกเชื่อมต่อแล้ว เธอกลับยืนนิ่งอึ้งไปหลายวินาทีจนลืมคำพูดที่เตรียมจะพูดไปเสียสนิท

ฝ่ายชายอีกด้านหนึ่งก็ตกอยู่ในความเงียบงันเช่นกัน ซืออวี่แทบไม่ได้ยินเสียงลมหายใจของเขาเลย แต่กลับพอจะได้ยินเสียงเม็ดประคำไม้จันทน์ที่ถูกหมุนพลิกไปมาจนกระทั่งเกิดเสียงกระทบกันขึ้นบนล่างเป็นจังหวะเสียงที่สะท้อนเอกลักษณ์เฉพาะตัวอย่างเด่นชัด

ฉูซวงเหยียนที่ยืนอยู่ด้านข้างรีบกลั้นหายใจเงียบกริบ พยายามทำตัวให้ลีบเล็กไร้ตัวตนมากที่สุด ทว่าพอเห็นว่าสายโทรศัพท์เชื่อมต่อแล้วแต่ทั้งสองคนกลับเอาแต่เงียบไม่ยอมพูดจาอะไรกันสักคำ เธอก็เริ่มรู้สึกร้อนรนกระวนกระวายใจขึ้นมาเล็กน้อย จึงเอื้อมมือไปดึงชายเสื้อของซืออวี่เบาๆ พร้อมกับส่งสายตาหยอกเย้าส่งสัญญาณเร่งเร้าในจังหวะที่ซืออวี่หันกลับมามอง: มีอะไรจะพูดก็รีบพูดเข้าสิคะ!

เมื่อได้รับการสะกิดเตือนจากฉูซวงเหยียน ซืออวี่จึงได้สติคืนกลับมา เธอกัดริมฝีปากเบื้องล่างพลางคิดว่าในเมื่อต่อสายโทรศัพท์ติดแล้ว งั้นก็ถือโอกาสนี้พูดคุยเคลียร์ทุกอย่างให้ชัดเจนไปเลยก็แล้วกัน แต่ใครจะไปคาดคิดเล่าว่า ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความประหม่าตื่นเต้นหรืออย่างไร ประโยคแรกที่หลุดออกจากปากของเธอกลับกลายเป็นคำพูดที่ว่า: "ลู่หยวนเหอ มาถึงขนาดนี้แล้ว ในเมื่อยังไม่ได้เห็นหน้ากัน เธอคิดจะหันหลังกลับเดินจากไปเฉยๆ แบบนี้เลยเหรอคะ?"