บทที่ 73

บทที่ 73

ซืออวี่ยังไม่ทันได้ตั้งตัว มือทั้งสองข้างก็ถูกรวบไขว้ไปด้านหลังจนขยับเขยื้อนไม่ได้ ท่าทางนี้ดูไม่ค่อยเป็นมิตรกับเธอสักเท่าไหร่ เธอกำลังถูกบังคับให้ต้องแหงนลำคอขึ้นรับรสจุมพิตอันเร่งเร้าของชายหนุ่ม ในขณะที่หางตายังเหลือบไปเห็นคนขับรถหนุ่มด้านหน้าเงยหน้าขึ้นมองผ่านกระจกมองหลังแวบหนึ่ง ก่อนจะรีบเบือนสายตาหนีอย่างรู้งาน พร้อมกับกดปุ่มเลื่อนแผ่นกั้นสีดำขึ้นกั้นแบ่งพื้นที่เบาะหลังออกเป็นสัดส่วนอย่างมิดชิด สร้างความเป็นส่วนตัวแบบสุดขีดให้อย่างรู้หน้าที่

ซืออวี่: "..."

บรรดาลูกน้องที่ท่านห้าลู่อบรมสั่งสอนมาต่างน้อมนำคติประจำใจ "สิ่งใดไม่ควรดูอย่าดู สิ่งใดไม่ควรฟังอย่าฟัง" มาปฏิบัติใช้อย่างเคร่งครัดสมกับเป็นมืออาชีพตัวจริงเสียงจริง ทว่าคนซวยกลับกลายเป็นซืออวี่ที่ถูกท่านห้าลู่จับล็อกตัวไว้แล้วระดมจูบถล่มทลายราวกับพายุฝนกระหน่ำ ไม่สนองสถานที่ใดๆ ทั้งสิ้น ยิ่งในเมื่อเวลานี้ไม่มีบุคคลภายนอกมารบกวนแล้ว เขายิ่งได้ใจแสดงความอุกอาจอย่างไร้ความเกรงใจ ผ่านไปไม่นานนักซืออวี่ก็รู้สึกชาหนึบไปทั่วริมฝีปาก

ปริมาณความจุออกซิเจนในปอดของเธอนั้นเทียบเคียงกับบุรุษเพศร่างใหญ่ไม่ได้อย่างแน่นอน ชั่วครู่เดียวดวงตาทั้งสองข้างก็พร่ามลายเวียนหัวตื้อไปหมด และกว่าที่การจุมพิตมาราธอนนี้จะสิ้นสุดลง สองมือสองเท้าของเธอก็อ่อนปวกเปียกไร้เรียวแรงไปหมดสิ้น ในยามที่ถูกท่านห้าลู่ดึงตัวโอบกอดเข้าไปแนบชิดติดอก สติสัมปชัญญะของเธอยังคงเลื่อนลอยเบลออึน ทำได้เพียงซบหน้าลงกับอกแกร่งแล้วหอบหายใจแผ่วเบารัวๆ