บทที่ 37

บทที่ 37

ฉูซวงหยานด่าทอสวีชิงหวันเสียจนสาดเสียเทเสียจนหนำใจแล้ว จึงค่อยรู้สึกโล่งอกโล่งใจขึ้นมาบ้าง เมื่อเห็นสวีชิงหวันเอามือกุมใบหน้าซีกหนึ่งเอาไว้ด้วยท่าทีคับแค้นใจแต่ไม่กล้าปริปากเถียง เธอก็แค่น้ำเสียงฮึดฮัดใส่ “เธอจะมาแสร้งทำเป็นน่าสงสารทำไมกัน! สวีชิงหวัน ฉันบอกเธอไว้เลยนะ ถ้าวันหลังเธอยังกล้าโผล่หน้ามาหาเรื่องอาหลินอีก ฉันจะฉีกอกเธอเป็นชิ้น ๆ แน่!”

สวีชิงหวันได้แต่ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันกรอดอยู่ในใจ นังผู้หญิงสติไม่ดีคนนี้ จู่ ๆ พุ่งเข้ามาก็ลงไม้ลงมือตบคนอื่นทันที สมเป็นหมาบ้าที่คอยเที่ยวไล่กัดชาวบ้านไปทั่วเหมือนชาติก่อนไม่มีผิดเพี้ยน!

แต่ทว่าต่อหน้าจี้หลิน นางไม่เพียงแต่ไม่กล้าลงมือตอบโต้เท่านั้น แต่ยังต้องปั้นหน้าตาน่าสงสารดั่งคนถูกรังแก ดวงตาคลอหน่วยไปด้วยหยาดน้ำตาหันไปมองฉูซวงหยาน “ฉันไม่รู้หรอกนะคะว่าฉันไปมีความแค้นเคืองอะไรกับคุณ แต่จู่ ๆ ก็พุ่งเข้ามาลงไม้ลงมือตบคนอื่นแบบนี้ อย่างน้อยก็ควรจะมีเหตุผลหน่อยสิคะ”