บทที่ 36

บทที่ 36

หากจะบอกว่า ในตอนที่ถูกต้วนหรูหลานเร่งรัดด้วยความร้อนรนนั้น หัวใจของจี้หลินยังมีความหวังอยู่บ้างเพราะนึกกังวลว่าที่บ้านอาจจะมีเรื่องสำคัญอะไรเกิดขึ้นล่ะก็ เช่นนั้นในวินาทีที่เขาเดินเข้ามาในห้องรับแขกแล้วได้พบกับสวีชิงหวัน ความหวังส่วนนั้นก็ถูกรดด้วยน้ำเย็นดับมอดลงไปครึ่งหนึ่งแล้ว และพอต้วนหรูหลานเอ่ยประโยคนี้ออกมา หัวใจของเขาก็เย็นเยียบลงจนดิ่งถึงก้นบึ้งอย่างสมบูรณ์

คำพูดของต้วนหรูหลานมีนัยแอบแฝง จี้หลินหรือจะฟังไม่ออก?

แต่เพราะฟังออกต่างหาก เขาจึงรู้สึกหนเหน็บจับใจ คำพูดของต้วนหรูหลานประโยคนี้ ชัดเจนเสียยิ่งกว่าชัดเจนว่าเป็นการจัดให้ซืออวี่อยู่ในจำพวก "คนสำส่อนประพฤติตัวไม่เข้าท่า" ทั้งยังจงใจตีกรอบเป็นนัยให้เขาตัดขาดความสัมพันธ์กับซืออวี่เสีย

ทว่าจี้หลินกลับไม่เข้าใจ——ทำไมกันนะ? พวกเขาสองคนพี่น้องต่างก็เป็นลูกในไส้ของต้วนหรูหลานเหมือนกันแท้ ๆ ไฉนแม่ถึงได้ใจดำอำมหิตกับลูกสาวในสายเลือดของตัวเองได้ลงคอ โดยไม่หลงเหลือเยื่อใยความเป็นแม่ลูกเลยแม้แต่น้อย?

“แม่ครับ……” หลังจากความเงียบงอบอบอวลอยู่เนิ่นนาน จี้หลินก็เอ่ยปากขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วต่ำ เขาก้มหน้าลงซ่อนเร้นสีหน้าเอาไว้ภายใต้เงาสลัว ทำให้ยากจะคาดเดาความรู้สึก “ตกลงแม่ต้องการจะพูดอะไรกันแน่?”