บทที่ 29

## บทที่ 29

ซืออวี่พลิกดูเมนูอาหารทั้งเล่มแล้วรู้สึกว่าอาหารในโลกมนุษย์อาจจะไม่คู่ควรกับลิ้นที่เลือกสรรความเรื่องมากของท่านลู่ห้า เธอจึงปิดเมนูลงเสียงดังป๊าบ แล้วหันไปบอกกับเจ้าของร้านที่ยืนทำหน้าประหม่าระมัดระวังตัวอยู่ข้างๆ ว่า “รบกวนช่วยต้มโจ๊กหมูสับให้หม้อหนึ่ง ใส่หมูสับแค่นิดหน่อยก็พอค่ะ”

เจ้าของร้านยืนรออยู่ตั้งนานแต่ก็ไม่ได้ยินคำสั่งเพิ่มเติม จึงเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจว่า “จะ...แค่นี้เหรอครับ?”

ซืออวี่พยักหน้า “ค่ะ แค่นี้ก็พอแล้ว”

เจ้าของร้านน่าจะไม่เคยเจอแขกคนไหนที่เหมาทั้งร้านเพื่อมาสั่งโจ๊กหมูสับหม้อเดียวแบบนี้ เขาแอบใช้หางเหลือบมองท่านลู่ห้าที่นั่งอยู่ตรงตำแหน่งประธาน ชายหนุ่มคนนี้มีรัศมีสง่างามโดดเด่น เจ้าของร้านย่อมดูออกได้ทันทีว่าคนนี้คือผู้มีอำนาจตัดสินใจตัวจริง แต่รอแล้วรอเล่า ท่านลู่ห้าก็เอาแต่นั่งหมุนสร้อยลูกประคำของตัวเองด้วยท่าทีสุขุมนิ่งสงบแถมยังไม่เห็นว่าเขาจะรู้สึกว่าการกระทำของซืออวี่มีปัญหาตรงไหนเลยสักนิด

เมื่อผู้มีอำนาจแสดงท่าทีเห็นชอบ เจ้าของร้านก็ไม่กล้าเอ่ยปากทักท้วงอะไรอีก รีบถอยก้นออกไปจัดเตรียมทันที ไม่นานนักโจ๊กเนื้อเนียนร้อนฉี่หม้อหนึ่งก็ถูกยกเสิร์ฟขึ้นมา