บทที่ 28

## บทที่ 28

ซืออวี่เห็นข้อความสั้นนี้เข้า หัวใจก็พลันหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มทันที

ท่านผู้ใหญ่ตระกูลลู่เทพมารตัวฉกาจตนนั้นจู่ๆ บุกมาหาเธอถึงที่นี่อีกแล้วรึเนี่ย? กว่าเธอจะใช้ชีวิตสงบสุขไร้ความวุ่นวายได้สักเดือนเต็มๆ มีฉากให้ถ่ายทุกวัน ไม่มีฉากก็ขดตัววาดรูปอยู่ในห้องพักโรงแรม รายล้อมไปด้วยผู้คนจิตใจดีงาม ใช้ชีวิตเรียบง่ายมีความสุขจนน้ำหนักพุ่งขึ้นมาสองกิโลกรัมแล้วเชียว แต่วันนี้ท่านจอมมารผู้ยิ่งใหญ่ดันโผล่มาหาเรื่องอีกรอบ นี่มันตั้งใจจะเอาชีวิตเธอกันชัดๆ เลยนี่นา!

ซืออวี่ซุกหน้าลงกับหมอนนุ่มไม่อยากลงไปเผชิญหน้าเอาเสียเลย แต่พอมาลองคิดดูอีกที ถ้าเกิดเจ้าโรคจิตคนนั้นเกิดความอดทนไม่ไหวแล้วพังประตูบุกเข้ามาถึงในห้องพักของเธอโดยตรงจะไม่ยิ่งแย่ไปใหญ่หรอกเหรอ? ซืออวี่มั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์เลยว่าคนไร้เหตุผลอย่างท่านลู่ห้าต้องทำเรื่องแบบนั้นได้อย่างแน่นอน ก็ครั้งก่อนเขาเล่นอุ้มเธอกลับห้องมาต่อหน้าต่อตามาแล้วนี่นา!

ช่างเถอะๆ ความตายเป็นสิ่งที่มนุษย์ทุกคนต้องเผชิญอยู่แล้ว... ซืออวี่สวมเสื้อคลุมทับด้วยสีหน้าเคร่งขรึม แล้วเดินลงไปยังล็อบบี้ชั้นล่างของโรงแรม ปรากฏว่าสถานการณ์เหมือนกับครั้งก่อนไม่มีผิดเพี้ยน พื้นที่บริเวณนี้ถูกสั่งเคลียร์พื้นที่จนโล่งเตียนไร้ผู้คนสัญจรไปมาแม้แต่เงา แต่ในจังหวะที่ซืออวี่เดินเลี้ยวหลุดออกมาจากโถงลิฟต์ เธอกลับบังเอิญได้ยินเสียงหวานคุ้นหูของใครบางคนดังแว่วมา