บทที่ 30

## บทที่ 30

จี้หลินตื๊ออ้อนวอนอยู่ตั้งนานสองนานจนซืออวี่จนปัญญาจะรับมือ ในที่สุดเธอก็ยอมใจอ่อนตอบตกลงที่จะไปเป็นเพื่อนเขาในรายการ เมื่อผู้กำกับเหลียงได้ยินว่าพวกเขาทั้งสองคนจะไปร่วมรายการวาไรตี้ ก็ใจป้ำอนุมัติวันลาให้สามวันอย่างง่ายดาย

ในตอนที่พวกเขากำลังปรึกษากันอยู่นั้น สวี่ชิงหว่านบังเอิญเดินผ่านมาได้ยินบทสนทนานี้เข้าทุกถ้อยคำ เธอจึงหยุดฝีเท้าลงทันที แล้วส่งยิ้มหยันไม่ถึงดวงตามาให้ซืออวี่พร้อมเอ่ยว่า “ขอแสดงด้วยนะ เพิ่งจะก้าวเข้าวงการแท้ๆ ก็ได้ไปออกรายการวาไรตี้ระดับท็อปซะแล้ว ไม่เหมือนพวกเราหรอกนะ ไร้คนสนใจใยดี แต่ว่า... การเล่นละครควบสองงานแบบนี้ สำหรับเด็กใหม่แล้วอาจจะไม่ค่อยดีเท่าไหร่หรอกมั้งคะ”

คำพูดของเธอแฝงคมมีดซ่อนไว้ภายใต้ความนุ่มนวล หากคนที่ไม่รู้เรื่องได้มาได้ยินเข้า คงเข้าใจผิดคิดว่าซืออวี่ใช้เส้นสายประตูหลังถึงได้โอกาสนี้มา จี้หลินขมวดมุ่นหัวคิ้วขึ้นทันที เอ่ยเสียงทุ้มต่ำว่า “การเลือกแขกรับเชิญเป็นสิทธิ์ของทางทีมงานรายการ เธอพูดแบบนี้หมายความว่าคิดว่าฉันก็ไม่ควรไปออกรายการด้วยงั้นสิ?”

จี้หลินสวนกลับไปประโยคเดียวทำเอาสีหน้าของสวี่ชิงหว่านแข็งค้าง แววตาฉายแววเจ็บช้ำน้ำใจขึ้นมาเล็กน้อย: “พี่จี้หลิน ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้นสักหน่อยค่ะ คุณดังเปรี้ยงปร้างขนาดนี้ การปฏิบัติย่อมไม่เหมือนเด็กใหม่อยู่แล้วล่ะค่ะ!”