บทที่ 21

บทที่ 21

เมื่อตื่นขึ้นมาในเช้าวันถัดไป ซืออวี่พบว่าตัวเองกลับมาอยู่บนเตียงแล้ว สวมชุดเดิมเมื่อวาน แต่มีผ้าห่มคลุมตัวไว้อย่างเรียบร้อย

เธอกะพริบตาปริบๆ อย่างงงงวย ตั้งสติอยู่ครู่ใหญ่จึงนึกขึ้นได้ว่า เมื่อวานเธอจำได้ว่าท่านลู่ห้าบุกมา จากนั้นเธอก็จำใจต้องอยู่เป็นเพื่อนเทพแห่งความหายนะผู้นั้นนั่งที่ห้องโถงอยู่สักพัก... หลังจากนั้นล่ะ? เหมือนว่าเธอจะเผลอหลับไปสินะ?

แต่ก็น่าแปลก ตั้งแต่เธอทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างนี้ เธอดูเหมือนจะไม่เคยหลับลึกขนาดนี้มาก่อน ความเหนื่อยล้าสะสมแรมปีราวกับได้รับการบรรเทาลงไปบ้างในช่วงที่หลับลึก ซืออวี่ลองแตะที่ลำคอของตัวเองด้วยความประหลาดใจ พบว่าเธอไม่มีความรู้สึกอยากจะไอออกมาเป็นเลือดเลยสักนิด

ปกติเวลาตื่นนอนตอนเช้า เธอจะต้องสำรอกลิ่มเลือดที่คั่งค้างอยู่ออกมาก่อนเสมอ การตื่นนอนมาแล้วไม่กระรอกเลือดแบบนี้ถือเป็นครั้งแรกเลย!

ซืออวี่พลิกตัวลุกขึ้นนั่ง มือเผลอปัดไปโดนหัวเตียงจนทำอะไรบางอย่างร่วงลงไป พอก้มลงมองถึงได้เห็นว่าข้างหมอนมีขวดกระเบื้องขนาดเล็กวางอยู่ เปิดดูก็พบว่าข้างในบรรจุเม็ดยาสีขาวเรียงรายไว้อย่างเป็นระเบียบสิบเม็ด รูปร่างเหมือนกับเม็ดที่ท่านลู่ห้าบังคับให้เธอกินเมื่อวานไม่มีผิดเพี้ยน

พูดอย่างนั้น... หรือว่าเมื่อวานท่านลู่ห้าเป็นคนอุ้มเธอกลับมาส่งที่ห้องกันแน่?

ซืออวี่นึกภาพตามไม่ออกจริงๆ คนโรคจิตที่เผด็จการและไม่มีเหตุผลคนนั้นจะมีน้ำใจขนาดนี้เลยเหรอ? น่าจะเป็นพวกบอดี้การ์ดที่ช่วยจัดการให้มากกว่ามั้ง?