บทที่ 22

บทที่ 22

“คัท—เยี่ยมมาก ทั้งสองคนเล่นอิมโพรไวส์ได้ดีมาก!” พอซืออวี่พูดประโยคสุดท้ายจบ ผู้กำกับเหลียงก็ร้องสั่งคัทด้วยความตื่นเต้นในที่สุด

นอกจากช่วงแรกที่แสดงตามบทแล้ว ตั้งแต่ที่สวีชิงหวานจู่ๆ ก็กดซืออวี่ลงไปในน้ำ จนถึงตอนที่ซืออวี่ลากเธอดำน้ำลงไปแทน ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นบทที่ทั้งสองคนคิดขึ้นมาสดๆ ร้อนๆ แต่ผู้กำกับเหลียงดูวิดีโอย้อนหลังอยู่หลายรอบ ยิ่งดูก็ยิ่งมัน ยิ่งตอนที่ตื่นเต้นถึงกับฟาดต้นขาตัวเองแรงๆ

ต้องแบบนี้สิ เขาพูดอยู่ตั้งนานว่ารู้สึกว่าบทมันมีตรงไหนแปลกๆ ที่แท้ก็คือการเปลี่ยนผ่านของอวิ๋นเหอที่ดูฉุกละหุกจนเกินไปนี่เอง! เดิมทีนางอยู่ในวังต้องทนทุกข์ทรมานสารพัด ไม่กล้าแม้แต่จะปริปากร้องเรียน แล้วทำไมพอเกิดรัฐประหารแล้วเผชิญหน้ากับศัตรูถึงได้ใจสู้ไม่ยอมถอยขนาดนี้ล่ะ? มันดูไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย!

แต่พอผ่านการเติมแต่งอย่างชาญฉลาดของซืออวี่ ทุกอย่างก็อธิบายได้กระจ่างแจ้ง อวิ๋นเหอไม่ได้ขี้ขลาดตาขาว นางแค่ไม่อยากถือสาหาความต่างหาก ในก้นบึ้งหัวใจของนางมีความหยิ่งทะนง ดังนั้นเมื่ออวิ๋นเหมิงตั้งคำถามว่านางไม่คู่ควรกับฐานะองค์หญิง นางถึงได้โต้กลับในทันที