บทที่ 20

##บทที่ 20

การที่ซืออวี่คว้าตัวจี้หลินมาด้วยนั้นเป็นเพียงปฏิกิริยาตอบสนองตามสัญชาตญาณ เนื่องจากจนถึงตอนนี้ แค่เพียงนึกถึงบรรยากาศความดุร้ายน่ากลัวแผ่ซ่านไปทั่วร่างของท่านห้าลู่ เธอก็ยังคงรู้สึกขาอ่อนแรงขึ้นมาเองโดยไม่รู้ตัว เธอคิดว่าถ้ามีคนที่มีดวงชะตาโชคลาภพุ่งพล่านอย่างจี้หลินอยู่ข้างกาย บางทีอาจจะช่วยปรับสมดุลอะไรได้บ้าง ดังนั้นในยามคับขันเธอจึงลากจี้หลินติดมือมาด้วย

ทว่าพอวิ่งมาได้ครึ่งทาง ซืออวี่ถึงเพิ่งฉุกคิดขึ้นมาได้ว่ามันช่างไม่เหมาะสมเอาเสียเลย เรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับจี้หลินสักนิด แต่เธอกลับดึงตัวเขาเข้ามาเอี่ยวด้วย ดูท่าทางแล้วคงจะไม่ค่อยดีเท่าไหร่กระมัง?

ยิ่งไปกว่านั้น ฝั่งตรงข้ามยังเป็นไอ้โรคจิตที่หยั่งคาดความคิดไม่ได้ เผื่อเกิดการปะทะกันขึ้นมา...

ในจังหวะนั้นเอง ทั้งสองคนก็เพิ่งเดินเลี้ยวพ้นจากตรอกซอกซอยออกมาถึงถนนใหญ่ ซืออวี่จึงปล่อยมือจากจี้หลินแล้วผลักเบาๆ พร้อมกับเอ่ยว่า "นายกลับโรงแรมไปก่อนแล้วกัน ฉันมีธุระ เดี๋ยวค่อยตามกลับไปทีหลัง"

จี้หลินงงเป็นไก่ตาแตกมาตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่รู้เลยว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้าง พอเห็นความร้อนรนปิดไม่มิดบนใบหน้าของซืออวี่ เขาก็เกิดความระแวงสงสัยขึ้นมาเล็กน้อย จึงเอ่ยถามตามตื๊อว่า "พี่ซืออวี่ เมื่อกี้ใครโทรหาพี่เหรอครับ?"